second sight

έτσι παραμονές
παραμονεύουν οι συνάξεις
να με λιώνουν αγώγιμο υλικό
στα καλούπια της Ιστορίας

αιτηθέντος του κενού
ησυχία
μεγάλη ενέσκυψεν του νου
αμηχανία

το ακροατήριο διερωτήθη
πως εβόουν πριν τα πλήθη

φόρος τιμής αποτάθηκε στη μνήμη
κι η επέτειος ολιγωρούσα
ενεδύετο ανυποψίαστη τον ρόλο της
με μακιγιάζ διατηρητέων μνημείων

εν τω μεταξύ
τόννοι χημικών
σωρρεύονταν στην είσοδο του θεάτρου
κι η Αντιγόνη
κούκλα πάνινη στα σπλάχνα των σκουπιδιών

έτσι παραμονές
παραμονεύουν οι συνάξεις
να με λιώνουν αγώγιμο υλικό
στα καλούπια της Ιστορίας

φοράω τα ρούχα που με γνώρισες
σε μια κατάσταση αναγνωρίσιμου πανικού
καλά κρυμένου πίσω από αφελείς κινήσεις
δαχτύλων και βλεμμάτων

σε καλώ προστρέχοντας σε αποθήκες
ημιθανούς ιστορίας
σε στιγμές μελαγχολίας ή ύποπτης ευφορίας
αντάμωσε με!

το άσπρο προδίδει αταραξία
στο σώμα των αγγέλων

το ποίημα γράφεται πεζό
για να αντέξει στα φορτία των ημερών
κι αυτά
με κόκκινο περιβραχιόνιο στο μπράτσο
πιονιέροι μιας λανθάνουσας επανάστασης
αντιμάχονται την παραδοξότητα των καιρών

το μαύρο δεν ταιριάζει στους χειμώνες

Από orelia @ Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009 11:47 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: αλληγορια , αγωνια , ποίηση , πολιτική

Θάρθω να σε συναντήσω
Με την άρνηση της γυναίκας
Που η ζωή της σώνεται

Θάρθεις να με βρεις
Των καιρών ταξιδευτής
Με τάματα στην Παναγιά

Και
Στης στιγμής της μέγιστης
Την αγιοσύνη
Τότε που θα συντελείται
Των σωμάτων προσκύνημα
Θα μου παραδώσεις
Όσιο
Ό,τι πιο πολύ αμφισβήτησα και λάτρεψα

Τον εαυτό μου

Από orelia @ Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2009 5:25 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: ποίηση , ερωτας

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν οι δέσμες κι ανάμεσά τους η πέμπτη  και τα παιδιά που πήγαιναν ή προοριζόντουσαν γι αυτήν ήταν χαρούμενα και το δείχνανε σ'; όλους τους τόπους και με όλους τους τρόπους κι έτσι αυτό το βράδυ σε εκείνο το φροντιστήριο του Χαλανδρίου ο Σάκης που εκτός από χαρούμενος ήταν κι ερωτευμένος κι ο έρωτας είναι καημός ξεχωριστός και φωνάζει από όποια θέση κι αν βρεθείς, τραγούδαγε: «Με σκότωσε γιατί την αγαπούσα // γιατί την είχα σαν μικρό παιδί» ( αθάνατε Διονυσίου! ), επισείοντας τον γέλωτα των συμμαθητών του και το ίδιο και της καθηγήτριας που όμως κράτησε την ψυχραιμία της αλλά δεν την κράτησε ο μετασχηματιστής με τα μη ιδανικά πηνία που δίδασκε κι έκανε τις απώλειες απόδοση και βρέθηκε να παίζει ρόλο χασούρας στο σύστημα του εναλλασσόμενου ρεύματος και πολύ ντράπηκε η καθηγήτρια όταν το διαπίστωνε αργότερα στο σπίτι της κι έψαχνε τον Σάκη και τ'; άλλα τα παιδιά να διορθώσει το λάθος κι επειδή πίστευε κι έγινε, να είναι το θέμα των εξετάσεων της επομένης αλλά κι επειδή ντρεπόταν εκείνον τον Θανάση Κ., τον καθηγητή στο φροντιστήριο του Κανέλλου που φορούσε τζιν παντελόνι και πουκάμισο ίδιο ξεπλυμένο την χρονιά του ';76 που ήταν υποψήφια κι εκείνος της δίδασκε Μηχανική που πολύ αγάπησε με κίνητρο το ξεπλυμένο τζιν και την απόδοση της σε αυτήν, ενώ είχε γράψει το πιο πλήρες βιβλίο στην Επαγωγή και τους Μετασχηματιστές με τον φίλο του που δεν θυμάται το όνομά του πια κι ήθελε να διορθώσει τιμής ένεκεν σε κείνη τη σχέση και την ευθύνη των πράξεων της όπως συνήθιζε νάχει κι ακόμη έχει.

Τα χρόνια πέρασαν και μαζί τους  πολλά. Η καθηγήτρια σταματούσε πλέον συχνά στις ανηφόρες για να παίρνει ανάσα μα συνέχιζε να μην βάζει εύκολα «τελείες». Ωστόσο, κάθε που αναγκαζόταν να σταματήσει στις ανηφοριές, ξεφόρτωνε κι από ένα μέρος της νεανικής αυθάδειας κι αλαζονείας και ζαλωνόταν τα χαρακτηριστικά του ενήλικα προχωρημένης ηλικίας, πίκρα ας πούμε και βιασύνη άλλης αφετηρίας κι εγωισμό της εμπειρίας. Και μια κατάσταση άτονης έκφρασης απ'; όπου βγήκε με τον θυμό κι από την ανάγκη του ανθρώπου που «φεύγει» και δεν έχει ακουστεί. Μα όπως τα συναισθήματά της πέφτανε βαριά στην ίδια και στους άλλους, άρχισε να επιτρέπει να εναλλάσσονται στο προσκήνιο ελαφρότητες με βαριές φιλοσοφίες κι αυστηρότητα, δίχως να χάνει ωστόσο τα υλικά που την δόμησαν.

Έτσι, εκείνο το πρωινό στο σχολείο του Ζεφυρίου όπου ο Σάκης με τα μελιά μάτια μπογιατισμένα με την τσαχπινιά της φυλής του, άρχισε να τραγουδά στο τέλος της σειράς και του μαθήματος «Άλλα θέλω κι άλλα κάνω / πώς να σου το πω.. », επιβράβευσε το παιδί μ'; ένα χαμόγελο την ώρα που παραδεχόταν πως..α! τι όμορφο τραγούδι! μα δεν θυμόταν ποιο είναι και ρώτησε αυτό και ποιος το τραγουδάει μα ούτε το παιδί το ήξερε μόνο συνέχισε «Έξω φυσάει αέρας // κι όμως μέσα μου ...;», Μάλαμας! Πριγκηπέσα! Είπε και συμφώνησε κι ο Θανάσης του πιο μπροστινού θρανίου κι η έκπληξη ήταν μεγάλη όσο και όμορφη.

Το πρώτο τρίμηνο είναι δύσκολο στα σχολεία για λόγους που ούτε μπορείς να φανταστείς κι αν το κάνεις μένεις απορώντας  που δεν τάχες σκεφτεί εξ αρχής. Άμα δε, είναι και πρώτος μήνας της Α'; τάξης, την έβαψες ως εμπλεκόμενος σε μια πιο σύνθετη διαδικασία. Αν σου τύχει μάλιστα να εφαρμόσουν εκείνη την χρονιά που μπαίνεις σε όλα τα τμήματα της Α';, το εξαγγελθέν από το 4_ο πρώην ΚΠΣ νυν ΕΣΠΑ, πρόγραμμα «ψηφιακή τάξη», την έκατσες την βάρκα μάγκα μου κι αν δεν σου έχει τύχει ένας Σάκης στη ζωή σου να τραγουδά όσο εσύ πασχίζεις να αποδόσεις τις έννοιες της Φυσικής, δύσκολα να βρεις την σύνδεση με ότι μέλλει να προκύψει.

Κι ότι πρόκυψε ήταν σε πλήρη αρμονία με τις συνήθειες και την κουλτούρα αυτών των παιδιών μα και όσων δίχως την βία του φόβου εναρμονίστηκαν τόσα χρόνια μαζί τους -μιλώ για τα υπόλοιπα παιδιά.

Χορεύεις κυρία; Έχω 30 χρόνια να χορέψω, απάντησε η καθηγήτρια όχι με ντροπή αλλά μιαν ελπίδα να βρεθεί κάτι κάποτε να την ξανασηκώσει για χορό. Τίποτα; Ούτε λίγο; Ούτε τα δικά μας; Κι ένα κλικ έφτανε να ελευθερώσει την μουσική στην αίθουσα και τα κορμιά τους. Ο Σάκης κι ο Θανάσης άρχισαν να λυγίζουν το σώμα τους όπως τους είχε μάθει η φυλή τους, γονείς, θείοι, παππούδες. Τα υπόλοιπα παιδιά γελούσαν συνενοχικά και χαρούμενα.

Στους Σάκηδες της ζωής μου όλης

Από orelia @ Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009 1:56 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: πεζα , σπουδη , μνήμες

Έτσι λοιπόν θαρθεί!
μια μέρα
ξαφνικά
όταν θάχεις ξεχάσει να τον περιμένεις

Ένα πρωινό που θα ξυπνάς από έρωτα τραχύ
με στίχους αγαπημένων τραγουδιών
στο μυαλό σου ριζωμένους
όπως γράφτηκαν εκεί το προηγούμενο βράδυ

Κι ούτε που θάχει πρόσωπο
άγριο και μαύρο
κουκούλα, δρέπανο
δεν θα φορεί ή θα κρατάει

Έτσι, καθώς μια αχτίδα ήλιου θα αντιγράφει την παρουσία σου στον απέναντι τοίχο
απαλλάσσοντας σε από διλήμματα προτεραιοτήτων στην αρχή της ημέρας
χρώματα ή μια κούπα ζεστό καφέ;
απρόσωπος θα εμφανιστεί
σε σχήματα όποια κυριαρχούνε γύρω σου

Πρώτα σαν εκδοχή στο αιφνίδιο
έπειτα σαν ενδεχόμενη βεβαιότητα περιγελούσα το ξέχασμα σου
τέλος σαν δράμα αναπότρεπτο
κι όπως τα πράγματα θα ζυγιάζεις
ζωντανός παράλυτος ή πεθαμένος;
επικαλούμενος παράλληλα τα κοντινά σου θεία
ό,τι στο υποσυνείδητό σου γράφηκε από νωρίς ανακαλώντας
όχι κυρίως σαν επιβεβαίωση της άποψης σου
πως
για τέτοιες ώρες φιάχτηκαν
τον ρόλο τους ας παίξουν
μα από συνήθεια
βοήθεια για να πάρεις
μορφές μα όχι πρόσωπα
θα παίρνει

Μάσκες
που άλλες θα σε συντροφεύουν στην οδό
κι άλλες θα τον γλεντάνε
τον φόβο σου
τον τρόμο σου
το άγχος και το άλγος
εναλλασσόμενες γοργά χωρίς να προλαβαίνεις
τις γνώριμες
τις πιο ζεστές
εκείνες που σε στέργουν
κοντά σου να κρατείς
τις άλλες που σε ψέγουν
ν'αποδιώχνεις
έτσι λοιπόν θα εμφανιστεί
μαζί του να σε πάρει
ή στην καλύτερη των περιπτώσεων
απλά να σου θυμίσει απερίσκεπτο πως είναι να ξεχνιέσαι
ένα πρωινό που θα ξυπνάς από έρωτα τραχύ
με στίχους αγαπημένων τραγουδιών
στο μυαλό σου ριζωμένους

Κι αν
κόντρα στα ενδεχόμενα
το γεγονός υπέρ σου λήξει
μη γελαστείς και το σκεφτείς
πως τάχα τον ξεγέλασες
τον άθλιο τον άγνωστο
που δίχως πρόσωπο κουκούλα ή δρεπάνι
για λίγο κοντοστάθηκε
με άλλονε να παίξει
και σαν το θυμηθεί
κοντά σου πάλι θάρθει

Γι αυτό πράξε σοφά
κι όπως θα σηκώνεσαι
στη μέρα δώσε τ' όνομά σου
να το θυμάσαι ._





[Χανιά
Αυγούστου, 12]

Από orelia @ Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2009 4:36 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: σπουδη , αλληγορια , αγωνια , ποίηση

Χειλεόφωνα
αγαπώ, φοβάμαι, βοηθώ
Στον ουρανίσκο μου υγραίνω τα λάμδα της λατρείας και της απαλλαγής
Στην απειλή μπερδεύομαι
Αισχύνομαι

Σε ακούω
Η ανάσα σου μυρίζει αγωνία
Επαναλαμβάνομαι αν βοηθά
Ο χειμώνας κυοφορεί ζωή και στην άνοιξη εγκυμονείται ο θάνατος
Τα καλοκαίρια υπάρχουν για να πιστοποιούν την αλήθεια
Στο φθινόπωρο ο θάνατος απολύεται
Σε ακούω
Η ανάσα σου γαληνεύει
Έφτανε να το παραδεχτείς
Στο κίτρινο των φύλλων αισθητοποιείται η φθορά
Κι οι μήνες, αρσενικά όλοι και πώς να γεννήσουν ελπίδα;

Τα φθινόπωρα πονά αφόρητα η πλάτη μου
Συχνά ο πόνος δεν με αφήνει να ησυχάσω τα βράδια
Απρόσμενο για κάποιον που έζησε το προηγούμενο καλοκαίρι
Τα φθινόπωρα το σώμα μου ετοιμάζεται να κυοφορήσει τη ζωή
Όσο τα κόκκαλα μου κάμπτονται στο σχήμα της μήτρας, το μυαλό μου μετατρέπεται σε υπόστρωμα της κατάλληλο να θρέψει με τρόπο τέτοιο, που συχνά νομίζω πως μια μέρα θα ξυπνήσω με τις συνάφειές του αλλαγμένες
Διατηρώ ελπίδες για μια αναπτυγμένη μετάλλαξη όσο το υλικό παραμένει το ίδιο

Κράτησε τα χέρια στα πλευρά σου
Σύμβολα φτερά για να λάμνουν στο σκότος των απειλών
Χάνω τον έλεγχο και θυμώνω
Απολογούμαι επιθετικά στρέφοντας την προσοχή αλλού
Η ήττα απαραίτητη πριν την νίκη
Νίκη
Ονόμασέ μου τον πόλεμο

Δάκρυα
Οι ποιητές τα ονομάζουν πόνο ή και ψυχή
Διαμάντια
Ευαισθησία
Εγώ τα λέω εγωισμό ή και λύτρωση
Οι επιστήμονες απεκκρίσεις
Περιττώματα συνάφειας αισθημάτων ικανά να επιφέρουν πνιγμό
Όπως και νάναι, μην ντραπείς που κλαις
Σε ακούω
Η ανάσα σου γαλήνεψε
έφτανε να το σκεφτείς
η ιστορία γράφτηκε για να αναπαράγει μίσος
μην ξεχάσεις να αναφερθείς στο παράδειγμα

ένα σμάρι περιστέρια έκλειναν τη διέλευση στον προορισμό
τρομαγμένα ξεχώρισαν στο συναπάντημά σας
ένα μονάχα, αποφάσισε να πετάξει ορίζοντας τον άξονα προς τα εμπρός και ψηλά
έξοδος, τα σύννεφα
έστριψες αριστερά

Αναπαράγω τις φράσεις σου για να σ'; έχω κοντά μου
Αποφεύγω να μιλώ για μεγαλοπρέπεια από φόβο μην αποκαλύψω την έπαρση μου
Εννοώ το λάθος στην μη αποδοχή της χρησιμότητας των όλων
Απαραίτητα (ά)παντα τα στοιχεία στο μεγάλωμα
Οι φίλοι χάνονται όταν ψηλώνεις

Υπόλογοι υπήρξαμε στις ελλείψεις και την σοβαροφάνειά μας
Ευλογημένο το αυθόρμητο στο φιλί
Μην νοιαστείς αν σε δουν να με φιλάς
Διδάσκονται οι στάσεις

Κράτησε τα χέρια στα πλευρά σου
Σύμβολα φτερά για να λάμνουν στο σκότος των απειλών
Χάνω τον έλεγχο και θυμώνω
Απολογούμαι επιθετικά στρέφοντας την προσοχή αλλού
Η ήττα απαραίτητη πριν την νίκη
Νίκη
Ονόμασέ μου τον πόλεμο

Χειλεόφωνα αγαπώ, φοβάμαι, βοηθώ
Στον ουρανίσκο μου υγραίνω τα λάμδα της λατρείας και της απαλλαγής
Στην απειλή μπερδεύομαι
Αισχύνομαι

Από orelia @ Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009 8:55 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: αγωνια , ποίηση , σκέψεις

Η ημέρα ξυπνούσε διαθλώμενη σε σύννεφο Ιούνη.
Πριν αυτό συμβεί, δεκοχτούρες και κοτσύφια κέντησαν νότες στο ντεκολτέ της.
Ένα απρόσμενα δροσερό αεράκι έσπρωξε τα μαλλιά της από την μια μεριά του κεφαλιού κι όπως εκείνη έγειρε προς τα εκεί, η πρώτη καλημέρα απίθωσε φιλί υπόμνηση αγάπης στο γερτό λαιμό της.
Ο πρωινός καφές ενεργοποίησε γευστικά τους αισθητήρες τής γλώσσας κι ύγρανε απολαυστικά τον ουρανίσκο της.
Οι επόμενες καλημέρες και χαμόγελα σμίλεψαν σκουλαρίκια ανοιχτής αποδοχής στ'; αφτιά της και η αναστάτωση στην αίθουσα από την αναμονή των αποτελεσμάτων έραψε παραπανίσια μεταλλικά τρουκς στο ζωνάκι της φούστα της.
Την ώρα που το χαμόγελο μελαγχολίας που στα χείλη του αγοριού έγραφε μετεξεταστέος χάριζε σε κείνη εμπιστοσύνη κι ελπίδα, μια διένεξη από ανταγωνισμό ξήλωσε την μπροστινή ραφή της αυτοκυριαρχίας της καθιστώντας την απολογητική.
Τότε κι ο Ιούνης έσφιξε δυνατά στα χέρια του το πρόσωπό της κι άφησε ηχηρό φιλί θαυμασμού κι εκτίμησης στο μάγουλό της. Αμήχανη από τ'; αναπάντεχο και την δύναμη της εκδήλωσης, έσκυψε το κεφάλι να μην σχολιαστεί η χαρά κι η έκπληξή της.
Κι όπως τα πράγματα παίζουν πινκ πονκ ανάμεσα σε δότη, παραλήπτη και περιβάλλον, την επόμενη στιγμή η έκπληξη κι η ευχαρίστηση του γονιού γέμιζε καραμέλες γεμιστές με κακάο ευχαριστιών τις τσέπες της όπως εκείνες οι καραμέλες του αστακού που την κέρναγαν οι θείοι της μικρή, όταν απέδωσε τις ξεχωριστές παρατηρήσεις της για τα παιδιά τους.

Καθώς το μεσημέρι πήρε να αγκαλιάζει την μέση της, η ζέστα ίδρωνε το αυλάκι της πλάτης και τις καμπύλες των γοφών της. Ένα άγγιγμα αντρικό στο στήθος κι ακόμη ένα στην κοιλιά αναστάτωσαν τις σφύζουσες ορμόνες της. Στο λευκό των ματιών της γράφηκε η επιθυμία και τα χείλη παραδόθηκαν μισάνοιχτα.
Απόγεμα κι άνεμος αιφνίδιος εισχώρησε στα εντός της οικίας και, κρύβοντας το πρόσωπό του πίσω απο την κουρτίνα, χάιδεψε το χαλαρό κορμί της. Την ίδια ώρα μια ηλιαχτίδα της Δύσης ξέφευγε από τον προορισμό της και ξάφνιαζε την ίριδα του ματιού της. Στο άσπρο μαντήλι που έβγαλε για να στεγνώσει τον αιφνιδιασμό, η αχτίδα που ξεστράτισε πρόλαβε να γράψει με κόκκινη μεταξωτή κλωστή το μονόγραμμά της. Ένα άλφα πλαγιαστό με το αριστερό του άκρο τυλιγμένο σαν ουρά γάτας που προκαλεί το αρσενικό και το δεξί στητό σαν άντρας αγέρωχος και σίγουρος για τον εαυτό του.
Η βαθειά γλυκιά γεύση μιας φέτας καρπούζι ικανοποίησε τα σωθικά της τακτοποιώντας μιαν πιέτα λίγο πιο πάνω από το στρίφωμα της φούστας της.

Κι εκεί, στο στρίφωμα της μέρας, καθώς αυτή χανόταν στα πρώτα φώτα των λαμπτήρων που ίσιωναν τις αποστάσεις ανάμεσα σε εκείνη και την επομένη, ένα υπόλοιπο επιθυμιών ενσωματώθηκε σε ένα κλικ. Εισερχόμενα μηδέν. Κι όσο η ματιά αισθητοποιούσε το ερέθισμα, η αποστολή συμπεράσματος συνετελέσθη ακαριαία και το παντατίφ με την πολύτιμη πέτρα Η_μέρα_δεν_είχε_και_πάλι_τίποτα, καρφιτσώθηκε στο ύψος της καρδιάς.

Νύχτωνε.

Από orelia @ Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2009 8:09 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: σπουδη , αλληγορια

Κι η ώρα που λιγόστευε
φέρνοντάς τους πιο κοντά στην αναχώρηση
από την πόλη που όφειλαν να υπηρετήσουν τις ανάγκες της
-και τις συνήθειές της ίσως
αλλά εκείνοι
αποστασιοποιημένοι
διαρκώς αναχωρούσαν

Στη γωνιά

κατάνυξη υποταγμένη στη φανταστική παρουσία

ανθρώπων άξιων

μιας εποχής πέραν των τυπικών διαστάσεων

Είρωνας στην προσέγγισή του, ο ένας

Πληθωρικός στον παρορμητισμό του, ο άλλος

Διεισδυτικός σε βλέμμα και σκέψη, ο τρίτος

Κι ένας τέταρτος,

ο Γκάτσος

Έξω

η νύχτα ντυμένη την φαντασία μου

κι ένα χαμόγελο Σειρήνας

κερνά ηδύποτα τους αναχωρητές...

ζαχαροπλαστείο "Βυζάντιο"

[ Ξάνθη ]
3*6

Από orelia @ Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009 5:31 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: σπουδη , πινελιες , ποίηση

Από orelia @ Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2009 2:06 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: σπουδη , πινελιες , ποίηση

Δώσ' μου ένα μικρό φιλί
ένα γλυκό φιλάκι
Να κελαηδάει σα πουλί
νάναι λευκό κρινάκι

Δώσ' μου ένα μικρό φιλί
ένα χελιδονάκι
να φτερουγάει σα ψυχή
μεσ' του λαιμού τ' αυλάκι

Ν' ανοίξει το πανώχειλο
σα φύλλο από πλατάνι
και στον κρινένιο μου λαιμό
να πλέξει ένα στεφάνι

μαργαριταρένια σ΄αγαπώ
να δέσει με κοράλλι
και στου αφτιού μου το λοβό
ενώτιο λειψό φεγγάρι


17*6*09

Από orelia @ Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2009 6:36 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: πινελιες , ποίηση , ερωτας

Από orelia @ Σάββατο, 27 Ιουνίου 2009 11:44 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: σπουδη , αλληγορια , πινελιες , ποίηση , ερωτας